3.3.16

West ford project

Γιατί η NASA εκτόξευσε μισό δισεκατομμύριο χάλκινες βελόνες σε τροχιά γύρω από τη Γη;
Κανείς δεν το θυμάται πια ή δεν το έμαθε ποτέ, αλλά κάποια στιγμή η Γη είχε τον δικό της τεχνητό μεταλλικό δακτύλιο, χάρη στις....
500 εκατομμύρια χάλκινες βελόνες που εκτόξευσαν οι Αμερικανοί στο Διάστημα το 1963!
Το Project West Ford, που έμεινε γνωστό στη NASA ως «Επιχείρηση Βελόνες», ήταν άλλη μια τεράστια επιχείρηση που πυροδότησε η παράνοια του Ψυχρού Πολέμου και το σαμποτάζ που φοβούνταν οι ΗΠΑ ότι θα έκαναν οι Σοβιετικοί στις επίγειες επικοινωνίες τους, τα υποθαλάσσια καλώδια δηλαδή, διακόπτοντας την απρόσκοπτη ροή της πληροφορίας.
Κι έτσι σκέφτηκαν απλά: πού δεν μπορούν να φτάσουν ακόμα οι Ρώσοι; Στην ιονόσφαιρα. Η ιονόσφαιρα μαστιζόταν όμως από απρόβλεπτες ηλιακές καταιγίδες, κι έτσι έπρεπε να στρέψουν το βλέμμα τους ακόμα πιο ψηλά, στο ίδιο το Υπερπέραν!
Η πρώτη απόπειρα του 1961 στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία, αν και το 1963 η NASA τα κατάφερε: έφτιαξε τον χάλκινο δακτύλιο γύρω από τη Γη και τον δοκίμασε με επιτυχία.
Σήμερα, οι περισσότερες από αυτές τις διαστημικές βελόνες έχουν καταπέσει στη Γη, αν και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι χιλιάδες από δαύτες συνεχίζουν να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας, ως υπόμνηση της τρέλα μιας εποχής και των ακροτήτων του ακήρυχτου Ψυχρού Πολέμου.
Η ιστορία της μετατροπής της Γης σε Κρόνο παραμένει ωστόσο εντελώς ενδιαφέρουσα…
Η προϊστορία του Project West Ford
Το καλοκαίρι του 1963, την ίδια χρονιά που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έκανε τη μεγαλειώδη πορεία του στην Ουάσιγκτον και η λαϊκή τρέλα της Beatlemania γεννιόταν στις ΗΠΑ, ένα άλλο κατακλυσμιαίο γεγονός λάμβανε χώρα με τη δέουσα μυστικότητα: η NASA εκτόξευε μισό δισεκατομμύριο χάλκινες βελόνες (με πάχος σαν μουστάκια γάτας, όπως ήταν η επιστημονικότατη περιγραφή!) σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας, προσπαθώντας να φορέσει έναν δακτύλιο στη Γη.
Ως το τρανότερο ίσως παράδειγμα ψυχροπολεμικής υστερίας και μιλιταριστικής νοοτροπίας, το Project West Ford ενσάρκωνε τις πρώιμες αυτές στιγμές της κατάκτησης του Διαστήματος από σπόντα, καθώς ο σκοπός του ήταν να απαλλάξει τις ΗΠΑ από την επαπειλούμενη δολιοφθορά των Σοβιετικών.
Η αμερικανική Αεροπορία και το υπουργείο Άμυνας οραματίστηκαν λοιπόν τον χάλκινο δακτύλιο ως τη μεγαλύτερη ραδιοφωνική κεραία που είχε φτιάξει ποτέ η ανθρωπότητα. Ο σκοπός της ήταν να προστατεύσει τις μεγάλης εμβέλειας επικοινωνίες του έθνους από την ολοένα και αυξανόμενη επιθετικότητα της ΕΣΣΔ, καθώς ο «κόκκινος» εχθρός έμοιαζε πλέον απειλητικότερος από ποτέ.
Είμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν οι τηλεπικοινωνίες βασίζονταν είτε σε υποθαλάσσια καλωδίωση είτε στα υπέργεια ραδιοκύματα της ιονόσφαιρας. Παρά το γεγονός ότι έμοιαζαν ρωμαλέες, δεν ήταν ωστόσο καθόλου άτρωτες: αν έκοβαν οι Σοβιετικοί τα υπόγεια τηλεφωνικά και τηλεγραφικά καλώδια, τότε η Αμερική θα έπρεπε να βασιστεί στις ραδιοεκπομπές. Αλλά η αξιοπιστία της ιονόσφαιρας, του ατμοσφαιρικού στρώματος δηλαδή που έκανε δυνατές τις ραδιοφωνικές εκπομπές μεγάλου βεληνεκούς, ήταν στο έλεος του ήλιου, καθώς διακόπτονταν συχνά πυκνά από ηλιακές καταιγίδες.
Ο αμερικανικός Στρατός εντόπισε λοιπόν το πρόβλημα, πανικός επικράτησε στην κυβέρνηση και όλοι έψαχναν τώρα στο εσωτερικό των ΗΠΑ μια λύση, καθώς το σοβιετικό σαμποτάζ είχε λογιστεί πιθανότατο. Μια πιθανή απάντηση στο πιεστικό πρόβλημα ήρθε το 1958 από το περίφημο MIT και το ακόμα γνωστότερο στην εποχή του εργαστήριο Lincoln Labs, μια ερευνητική δομή μέσα σε αεροπορική βάση της Βοστόνης. Η «Επιχείρηση Βελόνες», όπως ήταν αρχικά γνωστό το φιλόδοξο πρόγραμμα, ήταν μια ιδέα του Walter E. Morrow. Ο επιστήμονας σκέφτηκε πως αν η Γη διέθετε ένα μόνιμο ραδιοφωνικό κάτοπτρο, με τη μορφή ενός χάλκινου δακτυλίου σε τροχιά γύρω από τη Γη, τότε οι αμερικανικές τηλεπικοινωνίες θα έμεναν στο απυρόβλητο τόσο των ηλιακών διαταραχών όσο και των ρωσικών μηχανορραφιών.
Το πλάνο του Morrow έσωζε λοιπόν την Αμερική από την ομολογουμένως δεινή θέση στην οποία είχε πιστέψει ότι περιήλθε, κι έτσι τώρα όλοι δούλευαν πυρετωδώς για να κρατήσουν τις τηλεπικοινωνίες άθικτες. Αν και το απόκοσμο σχέδιό του ούτε το πρώτο ήταν που έψαχνε να δαμάσει το Υπερπέραν ούτε και το πιο τρελό φυσικά, καθώς διάφορα εξωφρενικά πλάνα για την κατασκευή πλανητικών ραδιοφωνικών κατόπτρων είχαν κατά καιρούς προταθεί.
Μνεία αξίζει στον θρύλο της επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κλαρκ, ο οποίος πρότεινε το 1945 να χρησιμοποιηθεί το ναζιστικό οπλοστάσιο των διαβόητων πυραύλων V2 για να στηθεί ένα εκτεταμένο σύστημα κεραιών σε «γεωστατική τροχιά» γύρω από τη Γη. Τόσο προφητικό ήταν μάλιστα το όραμα του μεγάλου γραφιά που οι σημερινοί τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι, που κατοικούν στα σταθερά αυτά σημεία πάνω από τον πλανήτη μας, λέγεται ότι βρίσκονται σε «Τροχιά Κλαρκ»!
Πέρα από την επιστημονική φαντασία όμως, αμερικανοί επιστήμονες είχαν αποπειραθεί να χρησιμοποιήσουν τη Σελήνη ως τηλεπικοινωνιακό αναμεταδότη, ένας άθλος που θα ολοκληρωνόταν ήδη από το 1946 με το Project Diana, που θα άξιζε ιδιαίτερης αναφοράς. Ένα ακόμα πιο φιλόδοξο πλάνο σκαρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 (Project Echo), που έψαχνε να εγκαταστήσει ένα ζεύγος από κάτοπτρα μικροκυμάτων σε τροχιά μέσω φουτουριστικών μεταλλικών μπαλονιών…
Πώς θα γινόταν το μαγικό!!
Σύμφωνα με τις τεχνικές προδιαγραφές της «Επιχείρησης Βελόνες», κάθε χάλκινο καλώδιο θα είχε μήκος στα 1,8 εκατοστά. Το μισό δηλαδή από το μήκος κύματος του σήματος μετάδοσης των 8 GHz που εξέπεμπε η Γη, κάτι που θα μετέτρεπε κάθε χάλκινο νήμα σε αυτό που είναι γνωστό ως διπολική κεραία! Οι ραδιοκεραίες αυτές θα διευκόλυναν τις μεγάλης εμβέλειας ραδιοφωνικές εκπομπές χωρίς να βασίζονται στην άστατη και ευμετάβλητη ιονόσφαιρα.
Μπορεί σήμερα να μην μπορεί κανείς να φανταστεί πώς θεωρήθηκε καλή ιδέα να γεμίσεις το Διάστημα με μικροσκοπικές μεταλλικές ίνες, μιλάμε ωστόσο για μια εποχή που η διαστημική περιπέτεια ήταν στα σπάργανα. Το Project West Ford γεννήθηκε σε μια περίοδο που ο άνθρωπος δεν είχε πατήσει το πόδι του στο Σύμπαν, την ίδια ώρα που τη NASA διαφέντευαν στρατηγοί και συνταγματάρχες. Και βέβαια κάθε ανθρώπινος δορυφόρος και διαστημόπλοιο δεν είχε εγκαταλείψει ακόμα το σχεδιαστήριο.
Αλλά και χωρίς αυτά, τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί με την απειλή του κομμουνισμού που πλανιόταν σαν φάντασμα πάνω από τη Δύση, κι έτσι κάθε πρόβλημα έπρεπε λοιπόν να υπερπηδηθεί για να διασωθεί η τηλεπικοινωνιακή ρώμη των ΗΠΑ. Όταν η «Επιχείρηση Βελόνες» εγκρίθηκε από κυβερνητικούς και στρατιωτικούς κύκλους, μετονομάστηκε σε «West Ford», από τη διπλανή κωμόπολη της Μασαχουσέτης, Westford.
Όσο το ακραίο πλάνο αναπτυσσόταν όμως, τόσο πλήθαιναν οι αναφορές για τις συνέπειες που θα επέφερε σε μια σειρά τομέων. Οι αστρονόμοι, για παράδειγμα, ανησυχούσαν ότι το μεταλλικό αυτό νέφος θα σμπαράλιαζε τις αστρονομικές παρατηρήσεις, την ίδια ώρα που όλοι είχαν στον νου τους τι θα γινόταν με τα διαστημικά αυτά σκουπίδια που θα έφερναν ανενόχλητα γυροβολιές πάνω από τη Γη. Αν και όλα αυτά υπερπηδήθηκαν τελικά στα γρήγορα καθώς προείχε η εθνική ασφάλεια αλλά και η διατήρηση της αμερικανικής υπεροχής στην ψυχροπολεμική κούρσα.
Το Space Science Board της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών έκανε μια σειρά μυστικών επαφών για να καταλαγιάσει τους φόβους των αστρονόμων και το 1961 επιστρατεύτηκε ακόμα και ο πρόεδρος Κένεντι ώστε να συμβιβάσει τις αντίθετες πλευρές. Το τελικό πλάνο, που προέκυψε με την ευθεία παρεμβολή του Λευκού Οίκου, κατέληξε ότι οι διαστημικές βελόνες θα τοποθετούνταν σε χαμηλή τροχιά, ώστε να επιστρέψουν τα χάλκινα καλώδια στη γήινη επικράτεια το πολύ σε δύο χρόνια και να μην αφήσουν διαστημικά υπολείμματα πίσω τους. Συμφωνήθηκε μάλιστα να μη φτιαχτεί νέος δακτύλιος πριν μελετηθούν επαρκώς οι περιβαλλοντικές και άλλες επιπτώσεις του πρώτου.
Παρά το γεγονός ότι οι ανησυχίες της παγκόσμιας αστρονομικής κοινότητας κατευνάστηκαν και οι εντάσεις κόπασαν, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα συμβεί αν διασκορπίσεις 20 κιλά χάλκινων συρμάτων στο Διάστημα…
Η ολοκλήρωση της μετατροπής της Γη σε Κρόνο!!
Το ημερολόγιο έγραφε 21 Οκτωβρίου 1961 όταν η NASA εκτόξευσε στο Σύμπαν το πρώτο φορτίο των διπολικών κεραιών του West Ford. Την επόμενη μέρα έγινε βέβαια αντιληπτό ότι οι βελόνες δεν είχαν εγκαταλείψει ποτέ τη διαστημική κάψουλα και, ακόμα χειρότερα, η τραγική μοίρα τους δεν εντοπίστηκε ποτέ επακριβώς!
«Οι ΗΠΑ μολύνουν το Διάστημα», διάβαζες στο πρωτοσέλιδο της σοβιετικής εφημερίδας «Pravda», με την κατακραυγή να είναι οικουμενική. Η Αμερική εξαναγκάστηκε σε ταπεινωτική δήλωση πριν λάβει το ραπόρτο από τον ΟΗΕ ότι θα πρέπει να συμβουλευτεί την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα πριν αποπειραθεί δεύτερη εκτόξευση των χάλκινων μαραφετιών.
Ταυτοχρόνως, πολλοί είχαν τις αμφιβολίες τους για το ίδιο το πλάνο, θεωρώντας πως πρόκειται για μασκαρεμένη στρατιωτική επιχείρηση. Και δεν ήταν μόνο οι κυβερνήσεις που μπλέχτηκαν στον ψυχροπολεμικό χορό, καθώς ακόμα και προβεβλημένοι επιστήμονες, όπως ο περίφημος αστρονόμος του Κέιμπριτζ, Fred Hoyle, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι προωθούν μυστικό στρατιωτικό σχέδιο αποκαλώντας το West Ford ως «διανοητικό έγκλημα».
Μέσα στο κλίμα των διεθνών αυτών αντιδράσεων έλαβε χώρα η δεύτερη, και πετυχημένη αυτή τη φορά, εκτόξευση των χάλκινων βελονών στις 9 Μαΐου 1963. Αυτή τη φορά το φορτίο διασκορπίστηκε στο Διάστημα σύμφωνα με τον σχεδιασμό, στα 3.500 χιλιόμετρα από τη Γη, μπαίνοντας σε μια τροχιά που διέτρεχε Βόρειο και Νότιο Πόλο. Στους δοκιμαστικούς ελέγχους, οι φωνητικές εκπομπές μεταξύ Καλιφόρνια και Μασαχουσέτης ήταν καθαρότατες και όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά του δακτυλίου χαρακτηρίστηκαν επιτυχημένα.
Όσο τα χάλκινα δίπολα διασκορπίζονταν όμως στο Διάστημα ακόμα περισσότερο, τόσο μικρότερη γινόταν η εμβέλεια των εκπομπών, παρά το γεγονός ότι το πείραμα απέδειξε ότι η βασική αρχή της συλλογιστικής ήταν σωστή. Όχι ότι κόπασαν βέβαια οι ανησυχίες και η καχυποψία πίσω από τον επικοινωνιακό δακτύλιο των Αμερικανών, καθώς είμαστε στον κολοφώνα του Ψυχρού Πολέμου και κανείς δεν πιστεύει τον άλλον για τίποτα.
Ενδεικτική είναι εδώ η στάση κορυφαίων επιστημόνων της εποχής, όπως ο βρετανός αστρονόμος Sir Bernard Lovell, ο οποίος δήλωσε δημοσίως: «Η ζημιά έγκειται όχι μόνο στο ίδιο το πείραμα, αλλά στη λογική που το φέρνει σε πέρας χωρίς διεθνή συναίνεση και μέσα προστασίας». Και μάλλον δεν είχαν άδικο, καθώς η πρόσφατη αμερικανική διαστημική δραστηριότητα της είχε κολλήσει τη ρετσινιά του παράτολμου και απρόσεκτου, όπως ας πούμε με την πυρηνική δοκιμή που έκαναν οι ΗΠΑ σε μεγάλο υψόμετρο το 1962 (το τρομακτικότατο Starfish Prime) και διασκόρπισε επικίνδυνη ραδιενεργή ακτινοβολία στις τέσσερις γωνιές της Γης.
Η σημερινή μοίρα του γήινου δακτυλίου
Η τελική τύχη των διαστημικών βελονών περιβάλλεται ακόμα και σήμερα από ένα πέπλο μυστηρίου, ή ένα νέφος αβεβαιότητας, αν προτιμάτε, απότοκο των πλημμελών υπολογισμών της πρώιμης αυτής εποχής της διαστημικής κούρσας. Εξαιτίας του μικροσκοπικού βάρους των χάλκινων συρμάτων, οι επιστήμονες της NASA υπέθεσαν ότι μέσα σε εφτά χρόνια θα έχουν καταπέσει στη Γη και πράγματι αναρίθμητα από δαύτα (τόσο του 1961 όσο και του 1963) ακολούθησαν το πλάνο. Πολλές βελόνες εντοπίστηκαν αργότερα θαμμένες κάτω από τους πάγους των δύο γήινων πόλων.
Αλλά δεν επέστρεψαν όλες στη γήινη ατμόσφαιρα. Και σίγουρα δεν επέστρεψαν οι δύο διαστημικές κάψουλες που τις μετέφεραν εκεί πάνω! Χάρη σε ένα κατασκευαστικό ψεγάδι, χιλιάδες συστάδες από χάλκινες κεραίες βρίσκονται ακόμα σε τροχιά γύρω από τη Γη. Η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία δημοσίευσε το 2001 τη μελέτη της για τη μοίρα των χάλκινων αυτών σμηνών από τις δύο αποστολές του West Ford.
Αντίθετα από τα μεμονωμένα χάλκινα σύρματα, τα συμπλέγματα που έχουν δημιουργήσει οι βελόνες (εξαιτίας ενός τζελ που θα έλιωνε υποτίθεται στο κενό του Διαστήματος, αν και κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ) θα παραμείνουν στο Διάστημα για αρκετές δεκαετίες, με τα διαστημικά αυτά συντρίμμια να αποτελούν ενδεχόμενο κίνδυνο για τις μελλοντικές αποστολές. Στον τελικό κατάλογο με τα διαστημικά σκουπίδια που έχουμε ήδη προλάβει να γεμίσουμε τα εξώτατα του πλανήτη μας, τα χάλκινα αυτά υπολείμματα αντιπροσωπεύουν βέβαια ένα πολύ μικρό ποσοστό, έχουν ωστόσο στα σίγουρα την πιο παράξενη ιστορία να διηγηθούν.
Όσο για τη λειτουργικότητά τους, παρέμεινε περιορισμένη και συντομότατη. Ήδη από το 1962 είχε εκτοξευτεί ο πρώτος σύγχρονος τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος (Telstar), αναμεταδίδοντας τηλεοπτικά σήματα κατά μήκος του Ατλαντικού για δύο ώρες την ημέρα. Από την επόμενη χρονιά, ο γήινος δακτύλιος του Project West Ford πέρασε στα αζήτητα, αν και συνεχίζει να υφίσταται εκεί πάνω ως τρανό μνημείο του ανθρώπινου παραλογισμού…!!

2.3.16

Relief Instant Communications


“NetHope members who have been active in our relief efforts firmly believe that NGOs on the ground require a lightweight “NetHope ICT Kit” they can carry in their baggage to provide instant communications from Day 1 onward. This kit must have the following features:”


















Disastr / Networked Domestic Disaster Response

Disastr.org overview.png

A Note On This Plan

Contents

disastr.org is the current public homepage of this project.
A novel approach to handling mass refugee situations in the United State.pdf - the original proposal. Please note that there is new material on this Appropedia page which is not in the original proposal.
I presented this outline to two of the Directors of the American Red Cross in Washington, DC earlier this year. Their response was extremely favorable, calling the plan "incredibly innovative; as good as anything we have seen."
I talked with FEMA at the end of August 2007 and they are also extremely interested in the plan, and I believe that American Red Cross is discussing it with the Californian branch of FEMA also. This is a real and credible proposal, not just something you found on the internet. I'm publishing it widely because it is a community-led disaster response plan rather than something driven from centralized resources like those of government agencies.
This is about you.
The technology parts of this plan: a GIS, perhaps some online training tools, and a database application are well below the level of complexity of many services offered by, for instance, Yahoo or Google. An organization like that could build and host this service (except the financial infrastructure) as a way of helping ordinary Americans protect themselves in the event of a natural disaster or terrorism.
To do the supply chains for the building materials would require assistance from building supply companies like Home Depot or Lowes, and the tape is going to need to be stockpiled - call 3M. But with these pieces assembled, plus perhaps some of the additional infrastructure components outlined in the presentation PDF, there is no reason why an extremely high level of resilience could not be achieved without requiring complex government planning.
You can build a hexayurt yourself.
You can build a disaster response capability based on the hexayurt by working with your community and some companies.

A novel approach to handling mass refugee situations in the United States

  • Vinay Gupta
  • Hexayurt@gmail.com

Introduction

This document outlines a low cost ICT/training approach to handling millions or tens of millions of domestic refugees in the event of a natural disaster, epidemic, industrial accident, WMD or other event. The basic building block of this response is a low cost building called the Hexayurt which can be rapidly manufactured and assembled using common materials by semi-skilled teams. We then proceed to show how these simple, high quality shelters can be distributed and sited in a way which enables the non-displaced population to seamlessly absorb the displaced people at minimal cost.

Hexayurt Properties

A hexayurt is a 166 square foot "microbuilding" assembled from one to two dozen 4' x 8' panels. These panels are typically off-the-shelf polyisocyanurate building insulation boards, as commonly found at Home Depot and other building supply outlets for around $15 ea. Harsher climates and longer term use requirements can be met by custom runs of this material. The building geometry is extremely simple: the roof is made from half-panels, and the walls are made from full panels - an entire building requires only six straight cross-panel diagonal cuts. There are no framing timbers or other structural components. The pieces are then joined using an off-the-shelf 6" wide 600lb breaking strain industrial box closure tape or a custom adhesive. The entire process - from panels in a truck to a finished building - takes about two hours the first time and more like one hour with an experienced team of five or six. The design is in the public domain so can be used by anybody.

Shelter for One Million Families

One hexayurt can house a family group of up to five people. Building and siting one million units in three days is achievable at a cost ballpark cost of under $700,000,000 ($120 per head) given preparation, training and supply chain management. The notion is to use these buildings as “guest quarters” for refugees, to be added to existing family homes that provide hospitality and infrastructure.

Manufacturing the Hexayurts

The materials cost for each hexayurt is around $200 for very basic temporary units, through to about $600 for long-term high durability units. Cutting a factory-quality hexayurt takes about two hours with a single table saw, or about 30 minutes with garage space, two saws, timber jigs and a small team to cut, move stock and finished panels. Pre- assembling the walls and roof into a folding unit takes about another 30 minutes for a second team of three to five people. A unit built this way can be assembled on site in about an hour by a team of three. Each shop requires well under $1000 of equipment and can produce around 50 units (housing for up to 250 people) per day assuming three shifts. Note that the manufacturing capacity costs are around the same as two units.
Given these figures, manufacturing one million units in two days requires 10000 shops. Equipped from scratch, this is $10,000,000 of capital investment. However most of the required equipment is already in widespread use - table saws and 2x4 - so most of these shops would not have to be set up from scratch. Indeed, in a real disaster situation, the goal would be to press all available capacity into service.
The materials themselves, at over-the-counter prices, would cost $600,000,000. Polyisocyanurate boards are in common use all over the country in the building industry. 4 billion board feet (approximately 500,000,000 4'x8' panels) are used every year, which gives a daily supply volume sufficient to shelter around 600,000 people. Latency for further manufacture on an emergency basis has not yet been researched. It is likely that the various manufacturers of these products could stockpile the liquid chemicals required and step up production in a crisis. Another issue is tape - 6" wide bidirectional filament tape is widely available but not widely used. It may make sense to simply stockpile the required tape all over the country. Shelters can be constructed with standard 3" tape, which is extremely widely available, but requires more skill and can be a hit-and-miss process.

Staffing the Manufacturing Operation

The Red Cross training courses all over the country. Adding an "emergency shelter" training course, where volunteers are trained and certified to manufacture, site and assemble hexayurts and similar building systems, seems like a reasonable way to build local capacity. People with the certification could additionally register as having a shop with a “crew” – a staff like a volunteer fire department – who could manufacture units at a given capacity if materials were available.
To have 10,000 shops ready in the area around a disaster seems unrealistic at first. However, with the exception of the Mid West, cities cluster. A multi-year program to build local capacity could easily find 5,000 shops in most major cities. In a crisis, capacity close to the disaster is activated first. The trained staff of each shop would be augmented by other, unskilled volunteers who would pick up basic skills on the job.

Alternative Manufacturing Approach

Over the past year, it has become apparent that a basic, but functional, hexayurt can be cut in the field without power tools. This approach gives an hour to hour and a half end-to-end construction time for the shelter. Heavy duty insulation boards cannot be cut using this approach, but they comprise only a few percent of the total board volume. Standard boards as found in the supply chain can be cut as effectively with a snap-blade knife as with a table saw, which makes field manufacture eminently feasible.

Siting the Buildings

Buildings should be put up in the back yards of ordinary American families. The infrastructure requirements of one million families cannot be effectively met by large, centralized facilities. However, existing oversupply is so large that, for many Americans, providing a place to cook, shower and watch TV for a guest family in an emergency would not only be no hardship, but a welcome opportunity to participate. However, it is unrealistic to expect this kind of meeting of overcapacity and need to happen ‘on the fly’ when considering mass evacuation.
Therefore a national register of families willing to site American refugees in their back yards would be created: a centralized GIS database showing locations where hexayurts could be sited would be created and, in the crisis, individual evacuation maps would be prepared.
The first step is that the GIS marks off the areas which are effected in the disaster, and a first estimate of the refugee population is made. Secondly, information about local transport conditions is added: if major highways are out, they would be taken off the map. Finally, the system begins to identify the “closest” sites for hexayurt placement based on a transport- driven distance metric, rather than simply distance. These homes are contacted by an autodialer or SMS message and an automated system asks if they will be there to help receive an incoming family.
This “readiness roster” is then passed to a second system which communicates with the manufacturing shops; shops in each area are married to a set of sites and, as units come off the local production lines they are transported by pickup truck (one truck can take 5 units) to the home sites, where neighbors assemble them and wait for the refugees to arrive. I would foresee an additional “transport corps” which would help take refugees from centralized pickup points to their interim homes.
The requirement for databases with cell phone access to manage this entire process cannot be overstated. Although clearly a backup system based on paper is possible – maps printed off at a centralized location and then flown into the disaster zone and handed out to refugees – the challenges in keeping basic communications available and building robust interfaces to the planning databases are likely a lesser challenge.

Special Considerations in the Nuclear Scenario

In the nuclear scenario there are four special considerations.
  • a large number of extremely severely injured people
  • radiological contamination of individuals clothes and personal effects
  • radiological contamination of individuals themselves
  • massive national shock
Four measures may help.
Firstly, the ability to rapidly establish field hospitals, using military equipment for treatment facilities, and hexayurts and other temporary shelters for wards may address the need for segregated hospital facilities for victims.
Secondly, "wash and change" stations must be established at the perimeter, where people who show low levels of contamination can shower, abandon their contaminated clothing, and step into new outfits. These items can be provided by the large retail stores - simply transporting the stock wholesale is probably the best immediate approach. Shower greywater should probably be routed into settlement pits (which can be dug rapidly with backhoes) so that radioactive particles are not flushed directly into drains.
In practice, these "wash and change" stations also act as a filter - after washing and changing, people who still show significant levels of radioactive exposure may need to be quarantined, and can be expected to become very sick in the immediate future, where as those who show levels closer to background exposure may be safely resettled into the general population.
People who have taken extremely high levels of contamination may require seclusion while the short half-life isotopes degrade. Rather than siting shelters for these people in areas with existing infrastructure (homes) it may be wiser to site buildings for them in a green field area, with some separation from the general population until their condition stabilizes.
Finally, the overwhelming desire to Do Something can be channeled into shelter construction and housing the homeless after a nuclear event. There is a lot that people can do to help.

Managing the Supply Chains

In order to smooth this process, every American should be issued with a debit card akin to the FEMA cards or prepaid debit cards as commonly used. These crisis cards should ship in the “deactivated” condition. When a crisis happens, the cards should be enabled either nationally (in the event of a huge crisis) or locally – for example, turning on all the cards for a given set of zip codes. All the cards for people on the rosters as either manufacturing hexayurts, hosting refugee families, or otherwise providing services should also be enabled, with balances reflecting the expected expenses incurred by each group. For example, a manufacturing shop could easily go through $30,000 of building materials in two days and should have credit available to this task. This “pay as you go” approach to managing the supply chains has multiple benefits including empowering individual Americans to help themselves, and working smoothly with existing supply chain systems in place in building supply stores.
Because these cards are issued in peace time to individuals, and have strong identity information attached to each one, it should be possible to track fraud and abuse. It should also be possible to call an automated service and requisition additional card capacity so that, for example, an individual traveling in the disaster area can call in, activate their own card, and get out of trouble.

The Hard Case

This entire approach involves using overcapacity in the national system to cover Americans affected by disaster. However, in a bigger disaster, the national communications and electrical infrastructure may simply be unavailable. What then?
In these scenarios, local stockpiles of tools, material and information provide the only hope of effective local grass roots response. For example, schools could be nationally understood as being gathering points for planning groups, and school buses could drive their normal routes at all hours of the day and night to provide transport to these aid hubs. The Hexayurt infrastructure package (pdf) for the developing world includes heating, electrical lighting and various other essential services and an upgraded version of this package could be manufactured and stockpiled for use in crisis conditions in the United States.






OSCAR 13 AMATEUR SATELLITE




Oscar-13 was launched from Kourou on 1988 Jun 15th on the first test flight (V-22) of the Ariane 4 rocket, along with Panamsat and Meteosat P2. Eight and a half years later AO-13 re-entered and burned up, on 1996 Dec 5th.







 It was maybe my longer contact via satellite with Japan, real time . the satellite Simultaneously viewed  from Japan and Greece. indeed rare contact. thanks to Koichi .



Name: AMSAT-OSCAR 13 aka Phase 3C
NASA Catalog Number: 19216
Launched: June 15, 1988. Reentered December 5, 1996
Launch vehicle: Ariane-4
Launched piggyback with:
Launch location: Kourou, French Guiana
Weight: 92 kg plus 50 kg fuel
Orbit: High-altitude, elliptical, synchronous-transfer, Molniya
Inclination: 57.4
Period: 11 Hours, 27 Minutes
Size: 600 x 40 x 200 mm
Modes: B, S
Beacons:
  • 145.812 MHz (General) 400 bps PSK, 50 baud RTTY, 10 wpm CW
  • 145.985 MHz (Engineering) 400 bps PSK
  • 435.652 MHz (General) 400 bps PSK, 50 baud RTTY, 10 wpm CW
  • 2400.664 MHz (Engineering) 400 bps PSK
Linear Transponders:
  • Mode B Uplink: 435.423 - 435.573 MHz LSB
  • Mode B Downlink: 145.975 - 145.825 MHz USB
  • Mode S Uplink: 435.602 - 435.638 MHz USB
  • Mode S Downlink: 2400.711 - 2400.747 MHz USB
Features:
  • Molniya Orbit - Long Communications Time
  • Linear analog transponder
Status: Re-entered December 5, 1996


AMSAT-OSCAR-13 is the most powerful, and probably the finest Amateur Radio communications satellite in operation at the present time. AMSAT-OSCAR-13 was modeled after AMSAT-OSCAR-10, which was launched in 1983. However, unlike OSCAR-10, OSCAR-13 is in a near-Molniya orbit, which provides the spacecraft with an outstanding DX potential over the world's most populated regions. Roundtable contacts between Asia, North America, and Europe are commonplace through AO-13, using less transmitter power than is commonly used for HF communications.
AMSAT-OSCAR-13 is the third in a series of "Phase 3-type" high-altitude, elliptical orbit amateur communications satellites. The first Phase 3 spacecraft, known as "Phase 3A before launch, was lost in the Atlantic when its launch vehicle malfunctioned after launch. "Phase 3B" became AMSAT-OSCAR-10 after launch. OSCAR-10's launch vehicle bumped the spacecraft after deployment, causing damage to one of OSCAR-10's antennas. Later, a problem with OSCAR-10's kick motor failed to transfer the spacecraft to it intended 57 degree inclination orbit, placing it in a 26 degree inclination orbit instead. After several years of operation, OSCAR-10 experienced a "stroke", when radiation induced damage to the spacecraft's Integrated Housekeeping Unit caused the satellite to go "brain dead", leaving only its Mode B transponder in operation. The non-optimal kickmotor burn left AO-10 in an orbit which caused it to spend much more time in the Van Allen Radiation Belts than it was originally designed for, hence the reason for the IHU failure.
AMSAT-OSCAR-13 was launched on July 15, 1988 from Kourou, French Guiana, South America, by the European Space Agency on an Ariane-4 rocket. OSCAR-13 was initially placed in a transfer orbit having an apogee of 36,077 km, a perigee of 223 km, and an inclination of 10 degrees. Through a series of kick motor firings, OSCAR-13 controllers were able to carefully boost the spacecraft into its present 36,265 km x 2545 km x 57 degree inclination orbit. OSCAR-13's sub-satellite point at apogee was slowly moving northward, and reached a maximum latitude equal to it orbital inclination of 57 degrees in November 1991. Since that time, the SSP at apogee has begun to slowly move back south.
Careful analysis of OSCAR-13's orbit reveals that resonant perbutations exist which are leading the satellite into a "negative perigee" altitude by December 1996. The perigee is expected to be down to only 150 km by August 1996. This will drastically increase atmospheric drag on the satellite, which is predicted to eventually lead to the decay of the spacecraft by late 1996.
OSCAR-13 spacecraft re-orientation occurs several times a year when the solar panels on the satellite no longer point directly toward the sun. Instead of using propellants to change the attitude of the spacecraft, a series of "magnetorquer" coils are energized by pulses of current controlled by OSCAR-13's on-board computer. The magnetic field produced by these coils interacts with the earth's magnetic field and produces a force capable of changing the attitude of OSCAR-13 or modifying the spin rate of the satellite. The magnetorquing procedures are always done near perigee.
AMSAT-OSCAR-13 carries four beacon transmitters and four linear transponders. Transponder scheduling is based on sun angles, power budget, and mean anomaly. Mean anomaly (in this case), is a modulo 256 orbital "clock" that indicates where the spacecraft is located in its orbital plane. A mean anomaly value of 0 indicates the spacecraft is located at perigee, beginning a new orbit. A mean anomaly of 128 occurs half way through the orbit when the spacecraft is at apogee, its farthest point from the earth's surface.
General spacecraft operations are controlled through an Integrated Housekeeping Unit designed around an RCA 1802 central processing unit supported by 32 kilobytes of RAM. This processor runs software written in Interpreter for Process Structures (IPS), a multitasking programming language developed by Dr. Karl Meinzer, DJ4ZC. IPS is similar to Forth and has been used to control other 1802-based satellites, such as OSCAR-10 and OSCAR-11 until its "Diary" operations were written in Forth.
OSCAR-13 also contains a digital communications transponder called "RUDAK-1". This is a store-and-forward mailbox designed around a 65SCO2 CPU. However, attempts to get the RUDAK experiment operating correctly have failed. The beacons carry spacecraft telemetry data and general spacecraft operating schedules and news using CW, RTTY and ASCII formats. Radioteletype (RTTY) is sent at 60 WPM using 170-Hz shift. ASCII bulletins are sent at 400 bits per second (bps) using binary phase shift keying (BPSK) modulation.
The Mode B transponder is by far the most popular transponder in use on OSCAR-13. 2-Meter downlink signals can be copied using a simple monopole antenna, GaAsFET pre-amplifier, and a 2-Meter SSB/CW receiver or HF receiver with suitable downconverter. Much better performance can be obtained with a circularly polarized antenna with at least 13dBc gain (bigger is better), along with a mastmounted GaAsFET preamplifier. Uplink antennas with at least 15dBc gain will enable solid Mode B communications with 50-watts or less transmitter power.
OSCAR-13 operations are much more than the usual voice, CW, RTTY and packet radio contacts found on the HF bands. Users can also participate in a number of nets carried on the various transponders. These nets include AMSAT information nets, and Slow-Scan Television nets, just to name a few. There are also "Techno Sport" activities, such as ZRO Memorial receiver sensitivity tests designed to promote the technical skills of OSCAR enthusiasts. Every Monday, UTC, is a QRP day on OSCAR-13.
Getting started on OSCAR-13 is easy. Start by getting a 2-Meter receiving system in operation so the Mode B transponder downlink can be received. After listening to OSCAR-13 contacts for a while, you'll get a feel for what antennas and transceivers are the most popular for OSCAR-13 operation. You might even come across F9FT talking about high-performance antenna design! If you get "hooked", then you can add 70-cm uplink capability to your station and you'll be ready to get in on all the Mode B action there is to be had on AMSAT-OSCAR-13.



sv7aps pashalis on my first sat antenna system. All home made VHF UHF 1989



2015  Tested   this